Wprowadzenie do nauki o języku

obowiązkowe

w sali

Zajęcia mają charakter propedeutyczny. Stanowią wprowadzenie do przedmiotów składających się na moduł lingwistyczny LOiK.

Nauka o języku zostanie zaprezentowana na tle semiotyki, oraz teorii komunikacji. Studenci nauczą się rozpoznawać i analizować różnego typu sytuacje semiotyczne i dostrzegać specyfikę wyrażeń języka wobec innego typu znaków. Poznają podstawowy aparat pojęciowy współczesnego językoznawstwa strukturalnego. Przedmiotem uwagi będzie opozycja system języka (langue) - jego realizacja (parole); a także struktura języka: jednostki i reguły; hierarchiczna budowa języka. Centrum tej problematyki stanowi charakterystyka poszczególnych podsystemów, a także problem inwariantu i wariantów jednostek różnych podsystemów. Drugi nurt zajęć poświęcony będzie problemom komunikacjj językowej. Omówione zostaną podstawowe funkcje wypowiedzi, a także językowe wykładniki poszczególnych funkcji.

Literatura podstawowa:

Grzegorczykowa, R., 2007, Wstęp do językoznawstwa, Warszawa.

Jakobson R., 1960, Poetyka w świetle językoznawstwa, „Pamiętnik Literacki” LI.

Milewski T., 1976, Językoznawstwo, Warszawa.

Wierzbicka A., 1967, O języku – dla wszystkich, Warszawa.

Wierzbicka A., Wierzbicka P., 1970, Praktyczna stylistyka, Warszawa.

Literatura uzupełniajaca:

Apresjan J.D., 2000, Walencje semantyczne wyrazu, [w:] tenże Semantyka leksykalna. Synonimiczne środki języka, Wrozław, s. 120-126.

Bartmiński J. (red.), Współczesny język polski, Lublin 2001

Bednarek A., Grochowski M., Zadania z semantyki językoznawczej, Toruń 1997.

Bobrowski I., 1998, Zaproszenie do językoznawstwa (cz. II: Język jako system znaków, s. 41-56), Kraków.

Goddard C., Wierzbicka A., 2001, Język, kultura, znaczenie – semantyka międzykulturowa, [w:] Tabakowska E. (red.), Kognitywne podstawy języka i językoznawstwa, s. 175-202, Kraków.

Sapir E., 2010, Język. Wprowadzenie do badań nad mową (rozdz. I: Wprowadzenie: definicja języka, s. 15-33), Kraków.

Saussure F., 1991, Kurs językoznawstwa ogólnego (rozdz. Miejsce języka wśród faktów mowy, s. 38-43).

Urbańczyk S., Kucała M. (red.), 1999, Encyklopedia języka polskiego, Wrocław

Zaron Z., Sobotka P. (red.), 2010, Słowo i wypowiedź. Zbiór zadań do nauki o języku polskim (rozdz. Propedeutyka wiedzy o języku), Warszawa.

.

Zajęcia będą odbywały się stacjonarnie. W wypadku, gdy student wie, że nie będzie mógł uczestniczyć w danych zajęciach z powodów niezależnych od niego (w trybie zdalnym - z powodu problemów związanych z infrastrukturą informatyczną, np. braku połączenia internetowego, braku odpowiedniego sprzętu), powinien wcześniej poinformować prowadzącego. Student może mieć 2 nieobecności, w wypadku każdej kolejnej nieobecności (powyżej 2) student musi zaliczyć każde zajęcia, w których - z przyczyn od niego niezależnych - nie mógł uczestniczyć.

obowiązkowe

w sali

Zajęcia mają charakter propedeutyczny. Stanowią wprowadzenie do przedmiotów składających się na moduł lingwistyczny LOiK.

Nauka o języku zostanie zaprezentowana na tle semiotyki, oraz teorii komunikacji. Studenci nauczą się rozpoznawać i analizować różnego typu sytuacje semiotyczne i dostrzegać specyfikę wyrażeń języka wobec innego typu znaków. Poznają podstawowy aparat pojęciowy współczesnego językoznawstwa strukturalnego. Przedmiotem uwagi będzie opozycja system języka (langue) - jego realizacja (parole); a także struktura języka: jednostki i reguły; hierarchiczna budowa języka. Centrum tej problematyki stanowi charakterystyka poszczególnych podsystemów, a także problem inwariantu i wariantów jednostek różnych podsystemów. Drugi nurt zajęć poświęcony będzie problemom komunikacjj językowej. Omówione zostaną podstawowe funkcje wypowiedzi, a także językowe wykładniki poszczególnych funkcji.

Literatura podstawowa:

Grzegorczykowa, R., 2007, Wstęp do językoznawstwa, Warszawa.

Jakobson R., 1960, Poetyka w świetle językoznawstwa, „Pamiętnik Literacki” LI.

Milewski T., 1976, Językoznawstwo, Warszawa.

Wierzbicka A., 1967, O języku – dla wszystkich, Warszawa.

Wierzbicka A., Wierzbicka P., 1970, Praktyczna stylistyka, Warszawa.

Literatura uzupełniajaca:

Apresjan J.D., 2000, Walencje semantyczne wyrazu, [w:] tenże Semantyka leksykalna. Synonimiczne środki języka, Wrozław, s. 120-126.

Bartmiński J. (red.), Współczesny język polski, Lublin 2001

Bednarek A., Grochowski M., Zadania z semantyki językoznawczej, Toruń 1997.

Bobrowski I., 1998, Zaproszenie do językoznawstwa (cz. II: Język jako system znaków, s. 41-56), Kraków.

Goddard C., Wierzbicka A., 2001, Język, kultura, znaczenie – semantyka międzykulturowa, [w:] Tabakowska E. (red.), Kognitywne podstawy języka i językoznawstwa, s. 175-202, Kraków.

Sapir E., 2010, Język. Wprowadzenie do badań nad mową (rozdz. I: Wprowadzenie: definicja języka, s. 15-33), Kraków.

Saussure F., 1991, Kurs językoznawstwa ogólnego (rozdz. Miejsce języka wśród faktów mowy, s. 38-43).

Urbańczyk S., Kucała M. (red.), 1999, Encyklopedia języka polskiego, Wrocław

Zaron Z., Sobotka P. (red.), 2010, Słowo i wypowiedź. Zbiór zadań do nauki o języku polskim (rozdz. Propedeutyka wiedzy o języku), Warszawa.

.

Zajęcia będą odbywały się stacjonarnie. W wypadku, gdy student wie, że nie będzie mógł uczestniczyć w danych zajęciach z powodów niezależnych od niego (w trybie zdalnym - z powodu problemów związanych z infrastrukturą informatyczną, np. braku połączenia internetowego, braku odpowiedniego sprzętu), powinien wcześniej poinformować prowadzącego. Student może mieć 2 nieobecności, w wypadku każdej kolejnej nieobecności (powyżej 2) student musi zaliczyć każde zajęcia, w których - z przyczyn od niego niezależnych - nie mógł uczestniczyć.